Dom Żeglarski Mila. Rejsy morskie, kursy żeglarskie, jachty

Rozdział I

Podstawa prawna: art. 22b i 22c Ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich z dnia 13 maja 2016 (DZ. U. 2023.1304 z dnia 7 lipca 2023).

Postanowienia ogólne

1. Cel wprowadzenia Standardów Ochrony Małoletnich

SSW Torus jest klubem sportowym prowadzącym działalność żeglarską, szkoleniową, wychowawczą, rekreacyjną i sportową. W działalności klubu uczestniczą dzieci od siódmego roku życia, młodzież oraz osoby dorosłe. Szczególne znaczenie w pracy klubu ma zapewnienie dzieciom i młodzieży warunków, w których mogą bezpiecznie rozwijać swoje umiejętności, zdobywać wiedzę, uczyć się samodzielności, współpracy, odpowiedzialności oraz zasad funkcjonowania w środowisku wodnym.

Standardy Ochrony Małoletnich w SSW Torus zostały opracowane po to, aby każde dziecko uczestniczące w działalności klubu było chronione przed krzywdzeniem, zaniedbaniem, przemocą, wykorzystywaniem, naruszeniem godności oraz niewłaściwym traktowaniem. Dokument ten określa zasady postępowania osób dorosłych wobec małoletnich, zasady bezpiecznych relacji pomiędzy uczestnikami, sposób reagowania na sytuacje niepokojące oraz procedury postępowania w przypadku podejrzenia, że dobro dziecka jest zagrożone.

Celem standardów jest również stworzenie jasnych i zrozumiałych zasad dla rodziców, opiekunów prawnych, instruktorów, trenerów, wychowawców, wolontariuszy, członków klubu oraz wszystkich osób współpracujących z SSW Torus. Klub uznaje, że bezpieczeństwo dzieci nie może być traktowane wyłącznie jako wymóg formalny. Jest ono podstawowym warunkiem prowadzenia odpowiedzialnej działalności sportowej, rekreacyjnej i wychowawczej.

Każda osoba działająca w imieniu SSW Torus jest zobowiązana do kierowania się dobrem dziecka, poszanowaniem jego godności, praw, potrzeb i granic. Ochrona małoletnich oznacza zarówno reagowanie na sytuacje krzywdzenia, jak i codzienne tworzenie takiej atmosfery, w której dziecko czuje się zauważone, wysłuchane, traktowane z szacunkiem i bezpieczne.

2. Zakres stosowania standardów

Niniejsze standardy mają zastosowanie do wszystkich działań prowadzonych przez SSW Torus
z udziałem osób małoletnich. Obejmują one w szczególności szkolenia żeglarskie, szkolenia motorowodne, półkolonie, obozy, rejsy, regaty, zajęcia całoroczne, treningi, zajęcia teoretyczne, zajęcia praktyczne na wodzie, wyjazdy, wydarzenia klubowe, spotkania organizacyjne, uroczystości, zawody, konsultacje, przygotowania do egzaminów oraz inne aktywności organizowane lub współorganizowane przez klub.

Standardy obowiązują niezależnie od miejsca prowadzenia działalności. Stosuje się je podczas zajęć odbywających się na przystani, na plaży, na akwenie, na jachcie,  jednostce asekuracyjnej, w sali szkoleniowej, w miejscu zakwaterowania, podczas transportu, podczas wyjazdów regatowych oraz we wszystkich innych miejscach, w których dzieci pozostają pod opieką osób działających w imieniu SSW Torus.

Dokument obowiązuje wszystkie osoby mające kontakt z dziećmi w ramach działalności klubu. Dotyczy to instruktorów żeglarstwa, instruktorów motorowodnych, trenerów, wychowawców, kierowników wypoczynku, opiekunów, sterników, wolontariuszy, praktykantów, osób prowadzących zajęcia specjalistyczne, członków zarządu, pracowników administracyjnych oraz innych osób, które wykonują zadania na rzecz klubu i mają bezpośredni lub pośredni kontakt z małoletnimi.

3. Charakter działalności żeglarskiej i szczególna odpowiedzialność klubu

Działalność żeglarska i motorowodna różni się od wielu innych form aktywności dzieci i młodzieży. Zajęcia odbywają się często w zmiennych warunkach atmosferycznych, na wodzie, w otoczeniu sprzętu technicznego, lin, żagli, pomostów, silników, jednostek pływających oraz infrastruktury portowej. Wymaga to od kadry szczególnej uważności, odpowiedzialności, umiejętności przewidywania ryzyka oraz szybkiego reagowania.

SSW Torus uznaje, że bezpieczeństwo dziecka podczas zajęć żeglarskich obejmuje nie tylko ochronę przed wypadkiem fizycznym. Obejmuje ono również ochronę emocjonalną, społeczną
i psychologiczną. Dziecko, które uczy się żeglarstwa, często mierzy się z nowymi sytuacjami, stresem, niepewnością, lękiem przed wodą, obawą przed porażką, presją grupy albo rywalizacją sportową. Zadaniem kadry jest wspieranie dziecka w tych doświadczeniach w sposób spokojny, życzliwy i dostosowany do jego wieku oraz możliwości.

Ze względu na charakter zajęć żeglarskich mogą występować sytuacje, w których konieczny jest bezpośredni kontakt fizyczny osoby dorosłej z dzieckiem. Może on być potrzebny przy zakładaniu lub poprawianiu kamizelki ratunkowej, asekuracji podczas wchodzenia na pokład, pomocy przy zejściu z pomostu, nauce prawidłowej pozycji na łódce, udzielaniu pierwszej pomocy, ewakuacji
z jednostki lub zabezpieczeniu dziecka w sytuacji zagrożenia. Każdy taki kontakt musi wynikać wyłącznie z potrzeby bezpieczeństwa, szkolenia lub pomocy dziecku. Nie może mieć charakteru dwuznacznego, niepotrzebnego, zawstydzającego ani naruszającego granice dziecka.

Klub zobowiązuje się do tworzenia środowiska, w którym dzieci uczą się samodzielności, odpowiedzialności i dyscypliny, ale nie są upokarzane, zastraszane ani zmuszane do działań przekraczających ich możliwości. Wymagania stawiane uczestnikom powinny być adekwatne do ich wieku, etapu rozwoju, doświadczenia, warunków pogodowych oraz charakteru zajęć.

Rozdział II

Podstawowe pojęcia używane w dokumencie

1. Małoletni

Małoletnim jest każda osoba, która nie ukończyła osiemnastego roku życia. W niniejszym dokumencie określenia „małoletni”, „dziecko”, „uczestnik” oraz „zawodnik” mogą być używane zamiennie, jeżeli odnoszą się do osoby niepełnoletniej biorącej udział w działalności SSW Torus.

2. Personel klubu

Personelem klubu jest każda osoba, która wykonuje zadania na rzecz SSW Torus i ma kontakt z dziećmi lub wpływ na organizację ich udziału w zajęciach. Personelem są zarówno osoby zatrudnione, jak i osoby współpracujące z klubem na podstawie umów cywilnoprawnych, wolontariusze, instruktorzy, opiekunowie, wychowawcy, kierownicy wypoczynku, osoby prowadzące zajęcia dodatkowe oraz osoby wspierające organizację wydarzeń.

3. Krzywdzenie dziecka

Krzywdzeniem dziecka jest każde działanie lub zaniechanie, które narusza dobro dziecka, jego godność, bezpieczeństwo, zdrowie, rozwój fizyczny, psychiczny, emocjonalny lub społeczny. Krzywdzenie może mieć formę przemocy fizycznej, przemocy psychicznej, przemocy seksualnej, zaniedbania, przemocy rówieśniczej, cyberprzemocy albo wykorzystania zależności dziecka od osoby dorosłej.

Krzywdzeniem może być zarówno jednorazowe zdarzenie, jak i powtarzający się sposób traktowania dziecka. Może ono występować w rodzinie, w grupie rówieśniczej, w środowisku sportowym, w Internecie, podczas wyjazdu, w czasie zajęć lub poza nimi. Klub przyjmuje zasadę, że każda informacja o możliwym krzywdzeniu dziecka wymaga uważnego potraktowania i odpowiedniego działania.

4. Przemoc fizyczna

Przemoc fizyczna oznacza każde działanie powodujące lub mogące spowodować ból, uraz, uszkodzenie ciała albo naruszenie nietykalności cielesnej dziecka. Może to być bicie, szarpanie, popychanie, kopanie, potrząsanie, przytrzymywanie bez uzasadnienia, rzucanie przedmiotami, stosowanie kar fizycznych albo zmuszanie dziecka do wysiłku zagrażającego zdrowiu.

W działalności sportowej szczególnie ważne jest odróżnienie bezpiecznego treningu od przemocy. Wymagający trening, dyscyplina sportowa i wysiłek fizyczny są dopuszczalne tylko wtedy, gdy są dostosowane do wieku i możliwości dziecka, prowadzone przez osoby kompetentne oraz nie naruszają godności ani bezpieczeństwa uczestnika.

5. Przemoc psychiczna

Przemoc psychiczna oznacza zachowania, które naruszają poczucie wartości, bezpieczeństwa, godności lub przynależności dziecka. Może to być wyśmiewanie, obrażanie, poniżanie, zawstydzanie, grożenie, ignorowanie, izolowanie, wykluczanie, nadmierna krytyka, porównywanie dzieci w sposób upokarzający, ośmieszanie błędów, wywieranie presji albo obwinianie dziecka za wynik sportowy lub niepowodzenie grupy.

W klubie sportowym niedopuszczalne jest budowanie motywacji poprzez strach, zawstydzanie lub upokorzenie. Dziecko może otrzymywać informację zwrotną dotyczącą swojego zachowania, techniki lub zaangażowania, ale powinna ona być przekazywana w sposób konstruktywny, rzeczowy i niegodzący w jego godność.

6. Przemoc seksualna

Przemoc seksualna oznacza każde zachowanie osoby dorosłej lub innego małoletniego, które angażuje dziecko w aktywność o charakterze seksualnym, narusza jego intymność, przekracza granice cielesne lub emocjonalne albo wykorzystuje zależność, zaufanie, niewiedzę lub niedojrzałość dziecka. Może mieć postać kontaktu fizycznego, wypowiedzi, gestów, wiadomości, zdjęć, nagrań, propozycji, żartów, komentarzy dotyczących ciała lub seksualności.

W SSW Torus obowiązuje bezwzględny zakaz jakichkolwiek zachowań seksualnych, erotycznych, dwuznacznych lub naruszających intymność dziecka. Zakaz ten dotyczy zarówno kontaktu bezpośredniego, jak i kontaktu przez telefon, komunikatory, media społecznościowe lub inne narzędzia elektroniczne.

7. Zaniedbanie

Zaniedbanie oznacza niezaspokojenie podstawowych potrzeb dziecka, jeżeli osoba odpowiedzialna za opiekę nad dzieckiem ma możliwość ich zaspokojenia. W działalności klubu zaniedbaniem może być pozostawienie dziecka bez opieki, brak reakcji na zgłaszane złe samopoczucie, niedostosowanie ubioru i zabezpieczenia do warunków pogodowych, dopuszczenie dziecka do zajęć bez wymaganego sprzętu bezpieczeństwa, zlekceważenie objawów choroby, przemęczenia lub wychłodzenia, a także brak reakcji na przemoc rówieśniczą.

8. Osoba odpowiedzialna za standardy

Osobą odpowiedzialną za standardy jest osoba wyznaczona przez zarząd SSW Torus do koordynowania działań związanych z ochroną małoletnich. Do jej zadań należy przyjmowanie zgłoszeń, prowadzenie dokumentacji, monitorowanie stosowania standardów, inicjowanie aktualizacji dokumentu oraz wspieranie kadry w sytuacjach wymagających interwencji.

Rozdział III

Bezpieczna rekrutacja i dopuszczanie osób do pracy z dziećmi

1. Zasada odpowiedzialnego doboru kadry

SSW Torus dopuszcza do pracy z dziećmi wyłącznie osoby, które posiadają odpowiednie kwalifikacje, kompetencje, predyspozycje oraz zostały zweryfikowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Klub uznaje, że właściwy dobór kadry jest jednym z podstawowych elementów ochrony małoletnich.

Osoby prowadzące zajęcia z dziećmi powinny posiadać wiedzę i umiejętności odpowiednie do powierzonych zadań. Instruktorzy i trenerzy powinni prowadzić zajęcia w granicach swoich uprawnień oraz doświadczenia. Osoby pełniące funkcje wychowawcze i opiekuńcze powinny rozumieć potrzeby dzieci, umieć reagować na trudne zachowania oraz zachować spokój w sytuacjach wymagających odpowiedzialności.

2. Weryfikacja osób mających kontakt z dziećmi

Przed dopuszczeniem osoby do działalności związanej z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, sportem, opieką lub rozwijaniem zainteresowań małoletnich, SSW Torus dokonuje wymaganej prawem weryfikacji. Weryfikacja obejmuje sprawdzenie osoby w Rejestrze Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym oraz uzyskanie dokumentów i oświadczeń wymaganych przepisami prawa.

Jeżeli dana osoba posiada obywatelstwo innego państwa albo mieszkała za granicą, klub może wymagać dodatkowych informacji lub oświadczeń zgodnie z obowiązującymi przepisami. Brak możliwości przeprowadzenia wymaganej weryfikacji albo odmowa złożenia wymaganych dokumentów skutkuje niedopuszczeniem osoby do pracy z dziećmi.

Weryfikacja nie jest traktowana jako brak zaufania wobec kadry, lecz jako obowiązek prawny i element odpowiedzialności za bezpieczeństwo dzieci. Każda osoba, która chce działać z dziećmi w imieniu SSW Torus, musi zaakceptować tę zasadę.

3. Zapoznanie z dokumentem

Każda osoba dopuszczona do pracy z małoletnimi zapoznaje się ze Standardami Ochrony Małoletnich obowiązującymi w SSW Torus. Zapoznanie się z dokumentem jest potwierdzane podpisem. Osoba podpisująca oświadczenie zobowiązuje się do przestrzegania standardów oraz do reagowania na sytuacje mogące świadczyć o krzywdzeniu dziecka.

Klub może organizować spotkania informacyjne lub szkoleniowe dotyczące ochrony małoletnich, zasad reagowania na przemoc, komunikacji z dziećmi, bezpieczeństwa podczas zajęć sportowych oraz zasad pracy wychowawczej. Udział w takich działaniach służy budowaniu wspólnego rozumienia odpowiedzialności za dzieci.

Rozdział IV

Zasady bezpiecznych relacji pomiędzy personelem a małoletnimi

1. Podstawowa zasada relacji z dzieckiem

Relacja osoby dorosłej z dzieckiem w SSW Torus musi być profesjonalna, jawna, odpowiedzialna
i zgodna z celem działalności klubu. Osoba dorosła ma przewagę wynikającą z wieku, funkcji, doświadczenia i autorytetu. Z tego powodu to osoba dorosła ponosi odpowiedzialność za utrzymanie właściwych granic w relacji z dzieckiem.

Każde dziecko powinno być traktowane z szacunkiem, cierpliwością i życzliwością. Kadra powinna uwzględniać wiek dziecka, jego możliwości, doświadczenie żeglarskie, stan emocjonalny, poziom samodzielności oraz ewentualne szczególne potrzeby. Dziecko ma prawo do popełniania błędów, zadawania pytań, proszenia o pomoc i wyrażania obaw.

2. Komunikacja z dzieckiem

Osoby działające w imieniu SSW Torus powinny komunikować się z dziećmi w sposób jasny, spokojny i zrozumiały. Polecenia wydawane podczas zajęć, szczególnie na wodzie, mogą być stanowcze, ponieważ bezpieczeństwo wymaga szybkiej reakcji. Stanowczość nie może jednak oznaczać agresji, upokarzania, krzyku bez potrzeby, wyzwisk ani zastraszania.

Instruktor lub trener może zwrócić dziecku uwagę, jeżeli jego zachowanie zagraża bezpieczeństwu, przeszkadza w zajęciach albo narusza zasady współżycia w grupie. Reakcja powinna być adekwatna do sytuacji i ukierunkowana na zmianę zachowania, a nie na zawstydzenie dziecka. Niedopuszczalne jest publiczne ośmieszanie dziecka, komentowanie jego wyglądu, pochodzenia, sytuacji rodzinnej, sprawności, masy ciała, lęków lub trudności.

3. Kontakt fizyczny z dzieckiem

W działalności żeglarskiej kontakt fizyczny z dzieckiem może być czasami konieczny. Może wynikać z potrzeby asekuracji, zapewnienia bezpieczeństwa, udzielenia pomocy, nauki prawidłowego wykonywania czynności albo udzielenia pierwszej pomocy. Taki kontakt powinien być możliwie krótki, rzeczowy, uzasadniony sytuacją i prowadzony z poszanowaniem granic dziecka.

Przykładem dopuszczalnego kontaktu jest pomoc przy prawidłowym zapięciu kamizelki ratunkowej, asekuracja przy wchodzeniu na pokład, podanie ręki przy zejściu z pomostu, pomoc w utrzymaniu równowagi, zabezpieczenie dziecka przed upadkiem, pokazanie prawidłowego ułożenia dłoni na linie lub rumplu, a także działania ratownicze w sytuacji zagrożenia. Jeżeli jest to możliwe, instruktor powinien uprzedzić dziecko, co zamierza zrobić, i wyjaśnić, dlaczego pomoc jest potrzebna.

Niedopuszczalny jest kontakt fizyczny, który jest nieuzasadniony, dwuznaczny, natarczywy, zawstydzający, sprawiający dziecku dyskomfort albo naruszający jego intymność. Zabronione jest przytulanie dziecka w sposób nieadekwatny do sytuacji, sadzanie dziecka na kolanach, dotykanie miejsc intymnych, łaskotanie, obejmowanie bez potrzeby, siłowe przytrzymywanie bez uzasadnienia bezpieczeństwem oraz wszelkie zachowania mogące zostać odebrane jako przekroczenie granic.

4. Równe traktowanie uczestników

Kadra SSW Torus jest zobowiązana do równego traktowania wszystkich dzieci. Oznacza to, że każde dziecko ma prawo do uwagi, wsparcia i sprawiedliwej oceny niezależnie od poziomu umiejętności, wyników sportowych, temperamentu, sytuacji rodzinnej, wyglądu, płci, sprawności, pochodzenia, przekonań rodziców lub stopnia zaangażowania w życie klubu.

Niedopuszczalne jest faworyzowanie wybranych uczestników, budowanie szczególnej relacji
z jednym dzieckiem, obdarowywanie go prezentami bez wiedzy rodziców i klubu, utrzymywanie poufnych relacji niezwiązanych z działalnością klubu albo traktowanie dziecka w sposób, który może budzić zazdrość, zależność lub poczucie wykluczenia u innych uczestników.

5. Zakaz relacji niewłaściwych

Personelowi SSW Torus zabrania się nawiązywania z małoletnimi relacji romantycznych, seksualnych, dwuznacznych albo wykraczających poza cele szkoleniowe, wychowawcze i organizacyjne. Zakaz dotyczy także wiadomości, komentarzy, żartów, zdjęć, nagrań, gestów i rozmów o charakterze seksualnym lub intymnym.

Osoba dorosła nie może wykorzystywać autorytetu instruktora, trenera, wychowawcy lub opiekuna do budowania zależności emocjonalnej dziecka. Nie wolno wymagać od dziecka utrzymywania tajemnicy dotyczącej relacji z osobą dorosłą, kontaktów prywatnych, prezentów, spotkań lub wiadomości.

6. Sytuacje indywidualne

W miarę możliwości należy unikać przebywania osoby dorosłej sam na sam z dzieckiem w miejscu odosobnionym, niewidocznym dla innych osób. Jeżeli rozmowa indywidualna jest potrzebna, powinna odbywać się w miejscu bezpiecznym, możliwie jawnym, na przykład w zasięgu wzroku innych osób, przy otwartych drzwiach albo po poinformowaniu innego członka kadry.

Rozmowy indywidualne mogą być konieczne, gdy dziecko zgłasza trudność, konflikt, złe samopoczucie, problem rodzinny, doświadczenie przemocy albo potrzebuje wsparcia. W takiej sytuacji osoba dorosła powinna zachować spokój, wysłuchać dziecka, nie składać obietnic niemożliwych do spełnienia i nie obiecywać zachowania tajemnicy, jeżeli ujawnione informacje wskazują na zagrożenie bezpieczeństwa dziecka.

Rozdział V

Zasady bezpiecznych relacji pomiędzy małoletnimi

1. Wzajemny szacunek uczestników

SSW Torus wymaga od uczestników wzajemnego szacunku, życzliwości i przestrzegania zasad bezpieczeństwa. Dzieci uczestniczące w zajęciach uczą się współpracy, odpowiedzialności za załogę, reagowania na polecenia, pomocy słabszym oraz rozwiązywania konfliktów w sposób spokojny i niekrzywdzący.

W żeglarstwie szczególne znaczenie ma praca zespołowa. Dziecko, które znajduje się na łodzi, jest częścią załogi i jego zachowanie wpływa na bezpieczeństwo innych. Dlatego uczestnicy powinni być uczeni, że nie wolno wyśmiewać błędów innych osób, przeszkadzać w wykonywaniu manewrów, prowokować niebezpiecznych sytuacji, zabierać sprzętu, ukrywać rzeczy, popychać, szarpać ani wykluczać kogokolwiek z grupy.

2. Zakaz przemocy rówieśniczej

W SSW Torus nie akceptuje się przemocy rówieśniczej w żadnej formie. Przemocą jest zarówno bicie, popychanie, szarpanie, niszczenie rzeczy, jak i wyśmiewanie, przezywanie, grożenie, rozpowszechnianie plotek, izolowanie z grupy, zmuszanie do określonych zachowań, robienie zdjęć bez zgody, publikowanie kompromitujących materiałów oraz nękanie w Internecie.

Kadra klubu reaguje na zachowania przemocowe nie tylko wtedy, gdy są one bardzo poważne, lecz także wtedy, gdy pojawiają się pierwsze sygnały wykluczania, dokuczania lub ośmieszania. Celem reakcji jest zatrzymanie krzywdzenia, ochrona dziecka pokrzywdzonego, rozmowa z dzieckiem stosującym przemoc oraz przywrócenie bezpiecznych relacji w grupie.

3. Konflikty pomiędzy dziećmi

Konflikty pomiędzy dziećmi są naturalną częścią funkcjonowania grupy, ale wymagają odpowiedniego prowadzenia przez dorosłych. Instruktor, trener lub wychowawca powinien wysłuchać stron konfliktu, ustalić fakty, nazwać niewłaściwe zachowania i pomóc dzieciom znaleźć rozwiązanie. Nie należy bagatelizować słów dziecka, które mówi, że jest źle traktowane, boi się innego uczestnika albo nie chce brać udziału w zajęciach z powodu zachowania grupy.

Jeżeli konflikt ma charakter powtarzalny, narasta albo zawiera elementy przemocy, kadra informuje osobę odpowiedzialną za standardy oraz rodziców lub opiekunów prawnych dzieci, których sytuacja dotyczy. W razie potrzeby klub może podjąć działania wychowawcze, ograniczyć udział dziecka stosującego przemoc w określonych aktywnościach albo zastosować inne środki przewidziane regulaminami klubu.

Rozdział VI

Bezpieczeństwo podczas szkoleń żeglarskich

1. Organizacja zajęć na wodzie

Zajęcia na wodzie są organizowane z uwzględnieniem wieku, umiejętności i doświadczenia uczestników, warunków pogodowych, stanu akwenu, rodzaju jednostek oraz liczby osób pozostających pod opieką kadry. Osoba prowadząca zajęcia jest zobowiązana ocenić, czy warunki pozwalają na bezpieczne przeprowadzenie szkolenia. Jeżeli warunki są nieodpowiednie, zajęcia powinny zostać zmienione, ograniczone, przeniesione na ląd albo odwołane.

Każde dziecko uczestniczące w zajęciach na wodzie powinno korzystać z wymaganego sprzętu bezpieczeństwa, w szczególności z prawidłowo dobranej i zapiętej kamizelki ratunkowej lub asekuracyjnej, zgodnie z charakterem zajęć i obowiązującymi zasadami.

Instruktorzy i trenerzy są zobowiązani do prowadzenia zajęć w sposób uporządkowany. Dzieci powinny wiedzieć, kto prowadzi zajęcia, jakie obowiązują zasady, gdzie mogą się poruszać, kiedy mogą wejść na pomost, kiedy mogą wejść do łodzi, jak reagować na polecenia oraz co zrobić w sytuacji zagrożenia.

2. Zajęcia teoretyczne

Zajęcia teoretyczne odbywające się w salach, budynkach klubowych lub innych miejscach powinny być prowadzone w atmosferze szacunku i koncentracji. Dzieci mają prawo zadawać pytania, prosić o powtórzenie informacji i zgłaszać, że czegoś nie rozumieją. Osoba prowadząca nie powinna ośmieszać dziecka za brak wiedzy ani porównywać go z innymi uczestnikami w sposób zawstydzający.

Jeżeli zajęcia teoretyczne odbywają się w małej grupie albo indywidualnie, należy dbać o przejrzystość sytuacji. W miarę możliwości zajęcia powinny odbywać się w pomieszczeniu dostępnym dla innych osób, przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa i prywatności.

Rozdział VII

Bezpieczeństwo podczas półkolonii, obozów, rejsów, regat i zajęć całorocznych

1. Półkolonie

Podczas półkolonii dzieci pozostają pod opieką klubu przez określoną część dnia. Klub zapewnia organizację zajęć, opiekę, nadzór oraz warunki umożliwiające bezpieczne uczestnictwo. Rodzice lub opiekunowie prawni powinni otrzymać informacje o godzinach przyprowadzania i odbioru dzieci, miejscu zbiórki, wymaganym wyposażeniu, zasadach kontaktu z kadrą oraz procedurach postępowania w sytuacjach nagłych.

Dziecko nie powinno być wydawane osobie nieupoważnionej. Jeżeli po dziecko zgłasza się osoba, której upoważnienie budzi wątpliwości, kadra powinna skontaktować się z rodzicem lub opiekunem prawnym i wyjaśnić sytuację przed wydaniem dziecka. Bezpieczeństwo dziecka ma pierwszeństwo przed wygodą organizacyjną.

2. Obozy

Podczas obozów klub sprawuje nad dziećmi opiekę przez całą dobę. Oznacza to szczególną odpowiedzialność za bezpieczeństwo, higienę, wypoczynek, relacje w grupie, warunki zakwaterowania, organizację czasu wolnego oraz reagowanie na problemy emocjonalne i zdrowotne uczestników.

Kadra obozu powinna znać liczbę uczestników, ich podstawowe potrzeby, informacje przekazane przez rodziców oraz zasady postępowania w sytuacji choroby, urazu, konfliktu, zaginięcia dziecka lub konieczności kontaktu z rodzicem. Dzieci powinny wiedzieć, do kogo mogą się zgłosić, jeżeli źle się czują, czegoś się boją, mają problem z innym uczestnikiem albo potrzebują rozmowy.

Zakwaterowanie dzieci powinno być organizowane z poszanowaniem ich prywatności, wieku
i poczucia bezpieczeństwa. Kadra nie powinna spać w tych samych pokojach co dzieci, chyba że szczególne warunki organizacyjne lub bezpieczeństwo wymagają obecności osoby dorosłej,
a sytuacja jest jawna, uzasadniona i znana kierownikowi wypoczynku. Wchodzenie do pokoi lub miejsc noclegowych dzieci powinno odbywać się z poszanowaniem prywatności, po uprzednim zapukaniu lub poinformowaniu, chyba że zachodzi sytuacja nagła.

3. Rejsy

Rejsy są szczególną formą działalności, ponieważ dzieci przebywają na ograniczonej przestrzeni jednostki pływającej, często przez wiele godzin lub dni. Wymaga to jasnych zasad dotyczących bezpieczeństwa, prywatności, odpoczynku, wacht, higieny, korzystania z kajut, poruszania się po pokładzie oraz wykonywania poleceń kapitana lub osoby prowadzącej.

Przed rejsem uczestnicy powinni zostać zapoznani z zasadami bezpieczeństwa na jednostce. Powinni wiedzieć, gdzie znajdują się środki ratunkowe, jak zachowywać się na pokładzie, kiedy należy mieć założoną kamizelkę, jak zgłaszać złe samopoczucie oraz komu zgłaszać sytuacje niepokojące.

Podczas rejsu należy szczególnie dbać o granice dzieci. Ograniczona przestrzeń nie zwalnia kadry z obowiązku poszanowania prywatności uczestników. Przebieranie się, korzystanie z toalety, odpoczynek i sen powinny być organizowane w sposób możliwie najbardziej komfortowy
i bezpieczny. Niedopuszczalne są komentarze dotyczące ciała dziecka, żarty o charakterze seksualnym, zawstydzanie związane z chorobą morską, lękiem lub potrzebami fizjologicznymi.

4. Regaty

Regaty wiążą się z rywalizacją, emocjami, presją wyniku i oceną umiejętności. SSW Torus uznaje, że udział dziecka w regatach powinien wspierać jego rozwój sportowy, odporność psychiczną, samodzielność i umiejętność współpracy, ale nie może prowadzić do upokorzenia, przeciążenia ani krzywdzącej presji.

Instruktorzy i opiekunowie powinni wspierać dzieci zarówno po sukcesie, jak i po niepowodzeniu. Niedopuszczalne jest obwinianie dziecka za wynik, publiczne zawstydzanie po błędzie, porównywanie w sposób upokarzający albo sugerowanie, że wartość dziecka zależy od miejsca zajętego w regatach. Analiza startu powinna być rzeczowa i skoncentrowana na nauce.

Podczas wyjazdów regatowych obowiązują te same zasady ochrony małoletnich co podczas innych wyjazdów. Kadra odpowiada za bezpieczeństwo dzieci w miejscu zakwaterowania, podczas transportu, w porcie, na odprawach, na wodzie i w czasie wolnym.

5. Zajęcia całoroczne

Zajęcia całoroczne prowadzone przez SSW Torus mogą obejmować treningi, przygotowanie teoretyczne, zajęcia sprawnościowe, prace bosmańskie, spotkania klubowe, zajęcia integracyjne i przygotowania do sezonu. Niezależnie od formy zajęć dzieci powinny pozostawać pod opieką osoby wyznaczonej przez klub.

Kadra powinna prowadzić listy obecności lub w inny sposób kontrolować udział dzieci w zajęciach. Jeżeli dziecko samowolnie oddali się z miejsca zajęć, nie dotrze na zbiórkę albo opuści grupę bez zgody, osoba prowadząca powinna niezwłocznie podjąć działania zmierzające do ustalenia miejsca pobytu dziecka i poinformować rodziców lub opiekunów prawnych, jeżeli sytuacja tego wymaga.

Rozdział VIII

Zasady kontaktu z rodzicami i opiekunami prawnymi

1. Współpraca z rodzicami

Rodzice i opiekunowie prawni są ważnymi partnerami klubu w zapewnianiu dzieciom bezpieczeństwa. SSW Torus przekazuje rodzicom informacje dotyczące organizacji zajęć, zasad bezpieczeństwa, wymaganego wyposażenia, kontaktu z kadrą oraz obowiązujących standardów ochrony małoletnich.

Rodzice powinni przekazywać klubowi informacje istotne dla bezpieczeństwa dziecka,
w szczególności dotyczące zdrowia, alergii, przyjmowanych leków, ograniczeń wysiłkowych, trudności emocjonalnych, szczególnych potrzeb, lęku przed wodą lub innych okoliczności, które mogą mieć znaczenie podczas zajęć. Informacje te powinny być wykorzystywane wyłącznie w celu zapewnienia dziecku bezpieczeństwa i właściwej opieki.

2. Informowanie o sytuacjach niepokojących

Jeżeli podczas zajęć, wyjazdu, obozu, rejsu lub regat dojdzie do zdarzenia dotyczącego bezpieczeństwa dziecka, kadra informuje rodziców lub opiekunów prawnych w sposób adekwatny do sytuacji. Dotyczy to w szczególności urazu, złego samopoczucia, konfliktu, przemocy rówieśniczej, naruszenia zasad bezpieczeństwa, zaginięcia dziecka, poważnego kryzysu emocjonalnego albo podejrzenia krzywdzenia.

Informacja przekazywana rodzicom powinna być rzeczowa i spokojna. Nie należy ukrywać istotnych okoliczności ani bagatelizować zdarzeń, które mogą mieć znaczenie dla dobra dziecka. Jednocześnie należy chronić prywatność innych uczestników i nie ujawniać danych, które nie są niezbędne.

Rozdział IX

Korzystanie z Internetu, telefonów i mediów społecznościowych

1. Bezpieczeństwo cyfrowe

SSW Torus uznaje, że bezpieczeństwo dzieci obejmuje również przestrzeń cyfrową. Telefony, komunikatory i media społecznościowe są częścią codziennego życia dzieci, ale mogą stać się narzędziem krzywdzenia, wykluczania, ośmieszania, utrwalania wizerunku bez zgody albo kontaktów niezgodnych z dobrem dziecka.

Podczas zajęć, obozów, półkolonii, rejsów i regat dzieci powinny korzystać z urządzeń elektronicznych w sposób zgodny z zasadami ustalonymi przez klub i kadrę. Zasady mogą różnić się w zależności od wieku uczestników, charakteru wydarzenia i potrzeb organizacyjnych. Ograniczenie korzystania z telefonów może być uzasadnione bezpieczeństwem, koncentracją na zajęciach, odpoczynkiem albo ochroną relacji w grupie.

2. Zakaz cyberprzemocy

Uczestnikom nie wolno nagrywać, fotografować ani publikować wizerunku innych osób w sposób naruszający ich godność, prywatność lub bezpieczeństwo. Zabronione jest rozpowszechnianie zdjęć i nagrań ośmieszających, kompromitujących, intymnych, przerobionych lub wykonanych bez zgody. Zabronione jest także tworzenie grup, wiadomości, komentarzy albo wpisów służących wykluczaniu, obrażaniu lub nękaniu innych uczestników.

Jeżeli kadra otrzyma informację o cyberprzemocy dotyczącej uczestników klubu, powinna potraktować ją poważnie, nawet jeśli zdarzenie miało miejsce poza godzinami zajęć. Jeżeli cyberprzemoc wpływa na bezpieczeństwo dziecka w klubie lub relacje w grupie, klub podejmuje działania zgodnie z procedurą interwencji.

3. Kontakt elektroniczny kadry z dziećmi

Kontakt elektroniczny pomiędzy kadrą a małoletnimi powinien dotyczyć spraw organizacyjnych, szkoleniowych lub sportowych i odbywać się w sposób przejrzysty. Zaleca się, aby podstawowym kanałem kontaktu z dziećmi byli rodzice lub opiekunowie prawni, szczególnie w przypadku młodszych uczestników.

Jeżeli ze względów organizacyjnych konieczny jest kontakt z małoletnim przez telefon, wiadomość tekstową, komunikator lub pocztę elektroniczną, powinien on być rzeczowy, związany
z działalnością klubu i prowadzony w sposób, który nie budzi wątpliwości co do intencji osoby dorosłej. Nie należy prowadzić z dzieckiem prywatnych, poufnych rozmów niezwiązanych z działalnością klubu, szczególnie późnym wieczorem lub w nocy.

Kadra nie powinna zapraszać małoletnich do prywatnych znajomości w mediach społecznościowych, prowadzić z nimi prywatnej korespondencji, komentować ich zdjęć w sposób osobisty ani publikować treści mogących naruszać granice relacji dorosły–dziecko.

Rozdział X

Ochrona wizerunku i danych osobowych dzieci

1. Zasady ochrony wizerunku

SSW Torus może dokumentować swoją działalność poprzez zdjęcia i nagrania z treningów, regat, obozów, rejsów, półkolonii i wydarzeń klubowych. Publikacja wizerunku dziecka wymaga poszanowania jego godności, bezpieczeństwa i prywatności oraz zgód wymaganych przepisami prawa.

Zdjęcia i nagrania powinny przedstawiać dzieci w sposób naturalny, bezpieczny i nieośmieszający. Nie należy publikować materiałów, które pokazują dziecko w sytuacji zawstydzającej, intymnej, trudnej emocjonalnie, związanej z urazem, płaczem, przebieraniem się, korzystaniem z toalety, odpoczynkiem w stroju mogącym naruszać prywatność albo w innym kontekście mogącym narazić dziecko na przykrość.

Przy publikacji materiałów należy unikać nadmiernego ujawniania danych dziecka. Nie powinno się łączyć wizerunku dziecka z informacjami umożliwiającymi łatwą identyfikację jego miejsca zamieszkania, planu dnia, szczegółowych danych kontaktowych albo innych informacji zwiększających ryzyko naruszenia bezpieczeństwa.

2. Fotografowanie przez osoby zewnętrzne

Podczas wydarzeń/zajęć klubowych mogą być obecni rodzice oraz osoby postronne. Kadra powinna reagować, jeżeli sposób fotografowania lub nagrywania dzieci budzi wątpliwości, narusza prywatność uczestników albo odbywa się w miejscach, w których dzieci mają prawo oczekiwać szczególnej ochrony, takich jak przebieralnie, sanitariaty, miejsca noclegowe lub przestrzenie odpoczynku.

Jeżeli klub zaprasza fotografa lub przedstawicieli mediów, powinien poinformować ich o zasadach ochrony wizerunku dzieci oraz dopilnować, aby materiały były wykonywane w sposób zgodny ze standardami.

3. Dane osobowe

Dane osobowe małoletnich są przetwarzane wyłącznie w zakresie niezbędnym do organizacji działalności klubu, zapewnienia bezpieczeństwa, realizacji obowiązków prawnych oraz kontaktu z rodzicami lub opiekunami prawnymi. Dostęp do danych powinny mieć wyłącznie osoby upoważnione i tylko w zakresie potrzebnym do wykonywania zadań.

Informacje dotyczące zdrowia, sytuacji rodzinnej, trudności rozwojowych, emocjonalnych lub wychowawczych dziecka powinny być traktowane jako szczególnie wrażliwe. Nie wolno omawiać ich publicznie, przekazywać osobom nieuprawnionym ani wykorzystywać w sposób niezwiązany z zapewnieniem dziecku bezpieczeństwa.

Rozdział XI

Rozpoznawanie symptomów krzywdzenia dziecka

1. Uważność kadry

Każda osoba pracująca z dziećmi w SSW Torus powinna być uważna na sygnały mogące świadczyć o tym, że dziecko doświadcza krzywdzenia. Nie zawsze dziecko powie wprost, że dzieje mu się krzywda. Często sygnały pojawiają się w zachowaniu, emocjach, relacjach z innymi, wyglądzie albo sposobie reagowania na dorosłych.

Kadra nie ma obowiązku samodzielnego diagnozowania sytuacji rodzinnej dziecka ani prowadzenia dochodzenia. Ma jednak obowiązek reagować na niepokojące sygnały, dokumentować je i przekazywać osobie odpowiedzialnej za standardy, jeżeli istnieje podejrzenie zagrożenia dobra dziecka.

2. Możliwe sygnały krzywdzenia

Niepokojące mogą być między innymi częste urazy, siniaki lub zadrapania, których dziecko nie potrafi wyjaśnić albo wyjaśnia w sposób niespójny. Sygnałem może być także nagła zmiana zachowania, wycofanie, płaczliwość, agresja, silny lęk przed konkretną osobą, niechęć do powrotu do domu, nadmierna czujność, trudności w koncentracji, skrajne zmęczenie, zaniedbanie higieny, brak odpowiedniego ubioru, głód albo częste zgłaszanie złego samopoczucia.

Niepokój powinny budzić również wypowiedzi dziecka wskazujące na przemoc, poniżanie, wykorzystywanie, brak opieki, strach przed dorosłymi lub rówieśnikami. Każda taka wypowiedź powinna zostać potraktowana poważnie, nawet jeżeli dziecko mówi o niej niepewnie, żartem albo wycofuje się po chwili.

3. Sposób rozmowy z dzieckiem

Jeżeli dziecko ujawnia trudną sytuację, osoba dorosła powinna przede wszystkim zapewnić mu spokój, uwagę i poczucie, że zostało wysłuchane. Nie należy przerywać dziecku, oceniać go, sugerować odpowiedzi, zadawać wielu szczegółowych pytań ani naciskać na ujawnienie informacji, których dziecko nie chce lub nie potrafi przekazać.

Osoba dorosła powinna powiedzieć dziecku, że dobrze zrobiło, mówiąc o sytuacji, i że jego bezpieczeństwo jest ważne. Nie wolno obiecywać dziecku, że sprawa pozostanie tajemnicą, jeżeli ujawnione informacje wskazują na zagrożenie zdrowia, życia lub bezpieczeństwa. Można natomiast wyjaśnić dziecku, że informacja zostanie przekazana tylko osobom, które powinny pomóc.

Rozdział XII

Procedura interwencji w przypadku podejrzenia krzywdzenia dziecka

1. Obowiązek podjęcia działania

Każda osoba działająca w imieniu SSW Torus, która podejrzewa, że dziecko jest krzywdzone, otrzymała taką informację albo była świadkiem zdarzenia zagrażającego dziecku, ma obowiązek zareagować. Brak pewności nie może być powodem całkowitego zaniechania działania. Wystarczające jest uzasadnione podejrzenie, że dobro dziecka może być zagrożone.

Reakcja powinna być adekwatna do sytuacji. Jeżeli istnieje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia dziecka, należy niezwłocznie wezwać odpowiednie służby, w szczególności pogotowie ratunkowe lub Policję. Jeżeli sytuacja nie wymaga natychmiastowej interwencji służb, należy przekazać informację osobie odpowiedzialnej za standardy.

2. Przyjęcie zgłoszenia

Osoba odpowiedzialna za standardy przyjmuje zgłoszenie (e-mail: torus@mila.szczecin,pl), sporządza notatkę lub kartę interwencji. W dokumencie należy opisać, kto zgłasza sprawę, kogo dotyczy sytuacja, kiedy i gdzie doszło do zdarzenia lub ujawnienia informacji, jakie zachowania zaobserwowano, jakie słowa padły oraz jakie działania zostały już podjęte.

3. Ocena sytuacji

Po przyjęciu zgłoszenia osoba odpowiedzialna za standardy, w razie potrzeby we współpracy
z zarządem klubu lub innymi właściwymi osobami, ocenia charakter sytuacji. Należy ustalić, czy dziecko wymaga natychmiastowej ochrony, czy potrzebny jest kontakt z rodzicami lub opiekunami prawnymi, czy zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa, czy sprawa dotyczy przemocy rówieśniczej, zachowania osoby dorosłej, zaniedbania rodzinnego, cyberprzemocy czy innego zagrożenia.

Jeżeli podejrzenie dotyczy osoby z personelu klubu, osoba ta powinna zostać odsunięta od kontaktu z dziećmi do czasu wyjaśnienia sprawy, jeżeli wymaga tego bezpieczeństwo małoletnich lub powaga zgłoszenia. Odsunięcie nie przesądza o winie, lecz służy ochronie dzieci i zapewnieniu bezstronności działań.

4. Kontakt z rodzicami lub opiekunami prawnymi

Co do zasady rodzice lub opiekunowie prawni dziecka powinni zostać poinformowani o sytuacji dotyczącej bezpieczeństwa dziecka. Należy jednak zachować ostrożność, jeżeli istnieje podejrzenie, że to rodzic, opiekun lub osoba z najbliższego otoczenia dziecka może być sprawcą krzywdzenia. W takiej sytuacji sposób działania powinien być dobrany tak, aby nie zwiększyć zagrożenia dla dziecka.

Jeżeli sprawa dotyczy przemocy rówieśniczej, klub kontaktuje się z rodzicami dzieci, których sprawa dotyczy, przekazując informacje w sposób chroniący prywatność wszystkich uczestników. Celem kontaktu jest zatrzymanie krzywdzenia, ustalenie dalszych działań i zapewnienie dziecku wsparcia.

5. Zawiadomienie właściwych instytucji

Jeżeli istnieje podejrzenie popełnienia przestępstwa na szkodę dziecka, SSW Torus zawiadamia właściwe organy, w szczególności Policję lub prokuraturę. Jeżeli sytuacja wskazuje na zagrożenie dobra dziecka w rodzinie, klub może zawiadomić sąd rodzinny lub właściwy ośrodek pomocy społecznej. Jeżeli zachodzą przesłanki do wszczęcia procedury „Niebieskie Karty”, klub podejmuje działania zgodnie z obowiązującymi przepisami i kompetencjami.

Klub nie zastępuje organów ścigania, sądu, pomocy społecznej ani specjalistów. Jego obowiązkiem jest jednak niepozostawienie sprawy bez reakcji i przekazanie informacji właściwym instytucjom, jeżeli wymaga tego dobro dziecka.

6. Dokumentowanie działań

Każda interwencja powinna być dokumentowana. Dokumentacja może obejmować kartę interwencji, notatki służbowe, potwierdzenia kontaktu z rodzicami, informacje o zawiadomieniu instytucji oraz opis działań podjętych przez klub. Dokumenty przechowuje osoba odpowiedzialna za standardy albo inna osoba wskazana przez zarząd, w sposób zapewniający poufność i ochronę danych.

Rozdział XIII

Procedura postępowania w przypadku przemocy rówieśniczej

1. Reakcja na zdarzenie

Jeżeli dziecko doświadcza przemocy ze strony innego uczestnika, kadra powinna niezwłocznie zatrzymać krzywdzące zachowanie. W pierwszej kolejności należy zadbać o bezpieczeństwo dziecka pokrzywdzonego, oddzielić je od osoby stosującej przemoc, zapewnić spokojną rozmowę i ustalić, czy potrzebuje pomocy medycznej, psychologicznej lub kontaktu z rodzicem.

Nie należy zmuszać dziecka pokrzywdzonego do natychmiastowej konfrontacji ze sprawcą ani do przyjęcia przeprosin. Dziecko powinno mieć poczucie, że dorosły traktuje sytuację poważnie i nie obwinia go za to, co się stało.

2. Rozmowa z dzieckiem stosującym przemoc

Z dzieckiem, które stosowało przemoc, należy przeprowadzić rozmowę w sposób spokojny, ale jednoznaczny. Dorosły powinien nazwać zachowanie, wyjaśnić, dlaczego jest niedopuszczalne, oraz wskazać konsekwencje. Celem rozmowy nie jest upokorzenie dziecka, lecz zatrzymanie przemocy i doprowadzenie do zrozumienia odpowiedzialności za swoje zachowanie.

W zależności od sytuacji klub może podjąć działania wychowawcze, takie jak rozmowa
z rodzicami, czasowe ograniczenie udziału w określonych aktywnościach, zwiększony nadzór, zobowiązanie do naprawienia szkody albo inne środki zgodne z regulaminem klubu.

3. Wsparcie grupy

Jeżeli przemoc dotyczyła większej grupy albo wpływa na atmosferę wśród uczestników, kadra powinna podjąć działania wobec całej grupy. Może to być rozmowa o zasadach, zajęcia integracyjne, przypomnienie regulaminu, omówienie bezpiecznej komunikacji albo wzmocnienie nadzoru podczas zajęć i czasu wolnego.

Nie należy publicznie ujawniać szczegółów sytuacji w sposób, który narusza prywatność dziecka pokrzywdzonego. Grupa powinna otrzymać jasny komunikat, że przemoc nie jest akceptowana, ale bez narażania dziecka na dodatkowe zawstydzenie.

Rozdział XIV

Procedura postępowania w sytuacjach nagłych

1. Wypadek lub nagłe zachorowanie

Jeżeli podczas zajęć, obozu, rejsu, regat lub innej aktywności dojdzie do wypadku albo nagłego zachorowania dziecka, kadra w pierwszej kolejności zabezpiecza miejsce zdarzenia i udziela pomocy w zakresie swoich umiejętności. Jeżeli sytuacja tego wymaga, należy wezwać pogotowie ratunkowe lub inne właściwe służby.

Rodzice lub opiekunowie prawni dziecka powinni zostać poinformowani o zdarzeniu tak szybko, jak jest to możliwe i bezpieczne. Po zdarzeniu należy sporządzić notatkę, opisując okoliczności, udzieloną pomoc, osoby obecne i dalsze działania.

2. Zaginięcie lub oddalenie się dziecka

Jeżeli dziecko oddali się z miejsca zajęć, zniknie z pola widzenia kadry albo nie pojawi się na zbiórce, należy niezwłocznie podjąć działania w celu ustalenia jego miejsca pobytu. Kadra powinna sprawdzić najbliższe otoczenie, ustalić, kiedy dziecko było widziane po raz ostatni, zapytać innych uczestników i poinformować osobę odpowiedzialną za grupę.

Jeżeli dziecka nie można szybko odnaleźć, należy poinformować rodziców lub opiekunów prawnych oraz wezwać Policję, szczególnie gdy sytuacja ma miejsce nad wodą, podczas wyjazdu, w nieznanym terenie albo w okolicznościach wskazujących na zagrożenie.

3. Sytuacja kryzysu emocjonalnego

Jeżeli dziecko przeżywa silny kryzys emocjonalny, płacze, wpada w panikę, odmawia udziału w zajęciach, wyraża lęk lub mówi o chęci zrobienia sobie krzywdy, kadra powinna potraktować sytuację poważnie. Dziecko należy odprowadzić w spokojne miejsce, zapewnić obecność zaufanej osoby dorosłej i nie pozostawiać go samego, jeżeli istnieje ryzyko zagrożenia.

W razie potrzeby należy skontaktować się z rodzicem lub opiekunem prawnym, a w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia wezwać pogotowie ratunkowe. Kadra nie powinna bagatelizować wypowiedzi dziecka dotyczących samookaleczenia, śmierci, ucieczki lub silnego poczucia zagrożenia.

Rozdział XV

Zasady udostępniania standardów

1. Dostępność dokumentu

Standardy Ochrony Małoletnich są dokumentem dostępnym dla kadry, rodziców, opiekunów prawnych, uczestników oraz innych osób zainteresowanych działalnością SSW Torus. Dokument powinien być udostępniony w sposób przyjęty w klubie, w szczególności w siedzibie klubu , a także w formie elektronicznej.

Klub może przygotować uproszczoną wersję standardów przeznaczoną dla dzieci, napisaną językiem dostosowanym do ich wieku. Taka wersja powinna wyjaśniać dzieciom, że mają prawo do bezpieczeństwa, szacunku, odmowy niewłaściwego kontaktu, zgłaszania trudnych sytuacji oraz pomocy ze strony dorosłych.

2. Informowanie uczestników

Dzieci uczestniczące w zajęciach powinny być informowane o najważniejszych zasadach bezpieczeństwa w sposób dostosowany do wieku. Nie wystarczy jedynie opublikowanie dokumentu. Kadra powinna przypominać dzieciom, do kogo mogą się zgłosić, jeżeli ktoś je krzywdzi, wyśmiewa, dotyka w sposób niekomfortowy, straszy, zmusza do czegoś, nagrywa bez zgody albo prosi o zachowanie tajemnicy budzącej niepokój.

Informowanie dzieci powinno odbywać się spokojnie i naturalnie, bez wzbudzania niepotrzebnego lęku. Celem jest danie dzieciom wiedzy, że w klubie są dorośli, którzy mają obowiązek pomóc.

Rozdział XVI

Monitorowanie i aktualizacja standardów

1. Odpowiedzialność za monitorowanie

Zarząd SSW Torus wyznacza osobę odpowiedzialną za monitorowanie stosowania Standardów Ochrony Małoletnich. Osoba ta przyjmuje uwagi, analizuje zgłoszenia, proponuje zmiany i wspiera kadrę w stosowaniu dokumentu.

Monitorowanie standardów polega na sprawdzaniu, czy dokument jest znany kadrze, czy procedury są stosowane, czy osoby pracujące z dziećmi zostały zweryfikowane, czy rodzice i dzieci mają dostęp do informacji oraz czy pojawiają się sytuacje wymagające zmiany zasad.

2. Przegląd dokumentu

Standardy powinny być poddawane okresowemu przeglądowi nie rzadziej niż raz na dwa lata oraz każdorazowo wtedy, gdy wymagają tego zmiany przepisów prawa, zmiana charakteru działalności klubu, doświadczenia wynikające z interwencji albo informacje zgłaszane przez rodziców, dzieci lub kadrę.

Aktualizacja standardów powinna służyć ich praktycznej skuteczności. Dokument nie powinien być traktowany jako jednorazowy obowiązek formalny, lecz jako żywy element kultury bezpieczeństwa klubu.

Rozdział XVII

Postanowienia końcowe

Standardy Ochrony Małoletnich w SSW Torus wchodzą w życie z dniem przyjęcia przez właściwy organ klubu. Od tego dnia wszystkie osoby działające w imieniu klubu są zobowiązane do ich przestrzegania.

Każda osoba mająca kontakt z dziećmi w ramach działalności SSW Torus powinna zapoznać się z dokumentem, potwierdzić ten fakt podpisem oraz stosować opisane zasady w codziennej pracy. Naruszenie standardów może skutkować odsunięciem od pracy z dziećmi, zakończeniem współpracy, powiadomieniem właściwych instytucji albo innymi działaniami adekwatnymi do sytuacji.

SSW Torus deklaruje, że dobro dziecka, jego bezpieczeństwo, godność i prawo do szacunku są wartościami nadrzędnymi w działalności klubu.

NOTATKA SŁUŻBOWA FORMULARZ ZGŁOSZENIA INCYDENTU LUB ZDARZENIA ZAGRAŻAJĄCEGO DOBRU MAŁOLETNIEGO

Data: …………………

Miejsce:……………………………………

Opis Zdarzenia: (Dokładny opis dokładnie zdarzenie/przyczynę interwencji, uwzględniając wszystkie istotne szczegóły)

………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………………………………………………

Osoby Zaangażowane: [Imiona i nazwiska osób, które były zaangażowane w zdarzenie.] ……………………………………………………………………………………………………........…… ………………………….…………………………………........…………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………………………………………………

Opis podjętych działań: [Krótki opis środków, jakie zostały podjęte w wyniku zdarzenia, w celu zapewnienia bezpieczeństwa i wsparcia małoletnich.] ……………………………………………………………………………………………………........…… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… …………………………………........……………………………………………………………………… ………………………………………………………………........………………………………………… ……………………………………………………………………………………………........…………… …………………………………………………………………………………………………………………

Proszę uzupełnić powyższy formularz w przypadku zaistnienia incydentu lub zdarzenia, które mogą zagrażać dobru małoletnich. Po wypełnieniu formularza, proszę przekazać go odpowiedniej osobie w firmie zajmującym się ochroną małoletnich oraz dokumentacji zdarzeń.

Spotkania z opiekunami dziecka: [opis spotkania] ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………………………………………………

Forma podjętej interwencji [zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa/ inny rodzaj interwencji, jaki? działania organów wymiaru sprawiedliwości, jeśli organizator uzyskał informację o wynikach/działaniach] ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… ………………………………………………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………………………………………………

Osoba zawiadamiająca o podejrzeniu krzywdzenia: Imię i nazwisko:

…………………………………………………………………………………………………………………

Funkcja: …………………………………………………………………………………………………………………

Termin: …………………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………

Czytelny podpis osoby sporządzającej